การออมเป็นปัจจัยที่มีความสำคัญที่สุดอย่างหนึ่ง ในการสนับสนุนการลงทุนและขยายการผลิตของประเทศ แต่การออมของภาคครัวเรือนของไทยซึ่งเป็นภาคเศรษฐกิจที่มีขนาดใหญ่สุดกลับมีสัดส่วนที่เล็กลง และตัวชี้วัดตัวหนึ่งที่แสดงถึงฐานะความมั่นคงทางเศรษฐกิจของครัวเรือนเกษตรก็คือการออม แต่จากการศึกษาภาวะเศรษฐกิจสังคมครัวเรือนเกษตรของประเทศในช่วงระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา พบว่า ครัวเรือนเกษตรของประเทศมีรายได้จากการเกษตรตํ่าไม่เพียงพอแก่การลงทุนทำการผลิตและเพื่อการบริโภคในครัวเรือน วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้จึงเป็นไปเพื่อการศึกษาถึงปัจจัยที่กำหนดปริมาณการออมของครัวเรือนเกษตรว่ามีปัจจัยใดบ้างที่เป็นตัวกำหนดปริมาณการออมของครัวเรือนเกษตรในช่วงที่ผ่านมาการศึกษานี้ได้ทำการวิเคราะห์ข้อมูลทุติยภูมิซึ่งเป็นข้อมูลรายปี ระหว่างปี พ.ศ. 2520-2549 โดยวิธีทางเศรษฐมิติ โดยการศึกษาในรูปแบบของการวิเคราะห์สมการถดถอยเชิงซ้อนในรูปของสมการเส้นตรง ณ ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05ผลการศึกษา พบว่า รายได้สุทธิครัวเรือน อัตราดอกเบี้ยเงินฝากประจำ 12 เดือนขนาดการถือครองที่ดิน และนโยบายการพักชำระหนี้เพื่อช่วยเกษตรกร มีผลต่อการออมในทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับสัดส่วนการพึ่งพิงของสมาชิกในครัวเรือน เป็นปัจจัยที่กำหนดการออมในเชิงลบ แต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ นอกจากนี้ค่าความโน้มเอียงในการออมหน่วยสุดท้ายของครัวเรือนเกษตรในประเทศไทยมีค่าสูง ทั้งนี้เนื่องจากครัวเรือนมีการออมที่แตกต่างกันกล่าวคือ ครัวเรือนที่มีรายได้ตํ่ามากจะมีการออมติดลบ ในขณะที่ครัวเรือนที่มีรายได้สูงจะมีการออมที่สูงเพราะการใช้จ่ายเพื่อการอุปโภคบริโภคของครัวเรือนอยู่ในระดับที่ใกล้เคียงกัน ดังนั้นจึงทำให้ค่าความยืดหยุ่นของเงินออมต่อรายได้ของครัวเรือนเกษตร คือมีค่ามากกว่า 1 นั่นคือถ้ารายได้ของครัวเรือนเกษตรเปลี่ยนแปลงไปร้อยละ 1 ทำให้การออมของครัวเรือนเปลี่ยนแปลงไปมากกว่าร้อยละ 1 ในทิศทางเดียวกัน แสดงว่า ครัวเรือนเกษตรที่มีรายได้แตกต่างกันจะมีความเหลื่อมล้ำของเงินออมมาก