การศึกษาในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะทั่วไปของการก่อหนี้สาธารณะและนโยบายการบริหารจัดการการก่อหนี้สาธารณะของประเทศไทย รวมถึงบทบาทของหนี้สาธารณะที่มีผลกระทบต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ. 2540 – 2563 ทั้งนี้ เพื่อให้สามารถนำไปพัฒนาปรับปรุงแนวคิดเกี่ยวกับการก่อหนี้สาธารณะ และวางแผนนโยบายของหนี้สาธารณะในระยะยาว พร้อมทั้งเป็นแนวทางการควบคุมปริมาณหนี้สาธารณะให้เหมาะสมกับนโยบายเศรษฐกิจภายในประเทศอย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ให้เกิดผลกระทบเชิงลบต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ โดยข้อมูลที่ใช้ศึกษาเป็นข้อมูลทุติยภูมิ แบบอนุกรมเวลา (Time Series) ระหว่างปี พ.ศ.2540-2563 รวมทั้งสิ้น 24 ปี ดำเนินการวิเคราะห์ความมีเสถียรภาพของข้อมูล และทำการประมาณค่าสัมประสิทธิ์แบบจำลองด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด (Ordinary Least Squares: OLS) จากผลการศึกษาพบว่า การก่อหนี้สาธารณะในประเทศมีความสัมพันธ์กับผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยการก่อหนี้สาธารณะในประเทศส่งผลให้ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศปรับตัวเพิ่มขึ้น แสดงให้เห็นว่าการก่อหนี้สาธารณะถือเป็นนโยบายอย่างหนึ่งที่สำคัญของรัฐบาล สำหรับใช้ในการกระตุ้นเศรษฐกิจของประเทศโดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ภาคเอกชนไม่สามารถดำเนินกิจกรรมทางเศรษฐกิจได้ และหนี้สาธารณะต่างประเทศมีความสัมพันธ์กับผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ อย่างมีนัยทางสถิติที่ระดับ 0.10 แต่รัฐบาลก็ไม่ควรที่จะละเลยนโยบายการก่อหนี้สาธารณะต่างประเทศ เนื่องจากหนี้สาธารณะต่างประเทศยังคงมีผลกระทบต่อฐานะการคลังของประเทศในอนาคต ในส่วนของการชำระคืนเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยให้กับแหล่งเงินกู้ต่างประเทศ ต้องเป็นไปตามอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในช่วงเวลานั้น ดังนั้นรัฐบาลควรสนับสนุนให้มีการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศในมีการเจริญเติบโตในระยะยาวอย่างยั่งยืน เพื่อที่จะได้มีความสามารถในการบริหารจัดการหนี้สาธารณะได้อย่างมีประสิทธิภาพและไม่มีความเสี่ยงในการเกิดวิกฤตหนี้สาธารณะ